Σάββατο, 6 Φεβρουαρίου 2021

Ιστορίες Ημερολογίου

Να μαι και πάλι εδώ! Ένας χρόνος πέρασε περίπου από την τελευταία ανάρτηση. Ένας χρόνος στον οποίον όλα άλλαξαν, καθώς ζούμε πραγματικά πρωτόγνωρες καταστάσεις. Προσωπικά, σαν άτομο με ειδικές ανάγκες, που μεγαλώνοντας "βαραίνει", είχα κλειστεί αρκετά μέσα και πριν ξεκινήσει το θέμα του ιού. Η αδυναμία ωστόσο του να κάνω εκείνα έστω τα λίγα που μπορούσα και με ευχαριστούσαν, όπως οι βόλτες με το αυτοκίνητο, με τον Νικόλα και τη Μάγια και η επίσκεψη στον κινηματογράφο που τόσο λατρεύω, καθώς και η μαζική μισανθρωπία που έβγαλε στην επιφάνεια η όλη κατάσταση, είχαν σαν αποτέλεσμα να πέσει σημαντικά η διάθεσή μου και να νιώσω απίστευτη απογοήτευση. Τον τελευταίο όμως καιρό αποφάσισα να αγνοήσω παντελώς όλα αυτά που με χαλάνε και να επικεντρωθώ σ' αυτά που με συγκινούν, σ' αυτά που θα με πάνε μπροστά και θα σταματήσουν την αίσθηση της βύθισης. Αφού αρχικά πω ότι είμαι τυχερός που κάποια σημαντικά άτομα στη ζωή μου ευτυχώς τα έχω κοντά μου όλο αυτό το διάστημα, θέλω να σταθώ σε τρεις περιπτώσεις!

Πρώτη φυσικά...η Μάγια μου! Το κοριτσάκι μου είναι καταπληκτική συντροφιά! Με μία της αγκαλιά πραγματικά τα ξεχνάς όλα! Η Μάγια έγινε χθες δύο χρονών! Πώς πέρασαν κιόλας δύο χρόνια από τότε που ήρθε στην οικογένεια, ούτε που το κατάλαβα! Από μικρή ήταν πολύ ήρεμη, μα τώρα που μεγάλωσε έγινε "σοβαρή κοπέλα". Τρελαίνεται για χάδια, αλλά ώρες-ώρες βλέπεις πως θέλει και την ησυχία της! Κοιμάται περισσότερο, αλλά υπάρχουν και στιγμές που παίζει έντονα σα να είναι ακόμη μικρό κουτάβι! Εξακολουθεί να μην είναι λαίμαργη, δοκιμάζει ωστόσο περισσότερες τροφές σε σχέση με όταν ήταν μικρούλα και πλέον έχει βαρύνει σε βαθμό που δυσκολεύομαι να τη σηκώσω. Η αίσθηση του ότι μόνιμα κάποιος υπάρχει στο σπίτι και δεν είμαι μόνος μου, είναι λυτρωτική! Όταν μάλιστα αυτός είναι η γλυκιά μου Μάγια, έτοιμη ανά πάσα στιγμή να μου δώσει αγάπη, δεν υπάρχουν λόγια. Η Μάγια είναι η καλύτερη απόδειξη του ότι τα αναπάντεχα στη ζωή, δεν είναι μόνο δυσάρεστα, αλλά κάποιες φορές είναι και τα καλύτερα! Ακόμη και τώρα πιάνω τον εαυτό μου να είναι εντυπωσιασμένος που υπάρχει στο σπίτι μου μια τέτοια αθώα ψυχούλα, ένα πλάσμα ζωντανό, που γεμίζει τον χώρο με την καλοσύνη της και την ευγένειά της. Όταν την είχαμε πρωτοπάρει, μου είχαν πει πως το σκυλί είναι σαν ένα μωρό που δε μεγαλώνει όμως ποτέ και χαίρομαι απίστευτα που η Μάγια από την αρχή το έχει διαψεύσει αυτό, καθώς, παρά τα θέματά μου, δεν έχω νιώσει ούτε μία φορά ότι δε μπορώ να αντεπεξέλθω.

Παράλληλα, τον τελευταίο καιρό άρχισα να σκέφτομαι τις ιστορίες που έγραφα παλιά κι έτσι ξεκίνησα και πάλι να γράφω. Μισοτελειωμένες ιστορίες ολοκληρώθηκαν, κάποιες άλλες πήραν την τελική τους μορφή, νέες ιδέες γεννήθηκαν και φτάσαμε στην περασμένη εβδομάδα όπου στο blog μου Leviathan's Stories έβαλα ένα νέο μου κείμενο, ένα μικρό διήγημα με τον τίτλο "Η Πτώση". Μου είχε έρθει στο νου παλιότερα η εικόνα ενός ανθρώπου που πέφτει στο κενό και από αυτή την εικόνα ξεπήδησε μια μικρή ιστορία φαντασίας, που μπορείτε να βρείτε και να διαβάσετε εδώ! Η αλήθεια είναι πως μου πέρασε από το μυαλό να την στείλω σε κάποιον λογοτεχνικό διαγωνισμό, από τους πολλούς που τρέχουν αυτήν την περίοδο, αλλά κατέληξα πως θέλω να την κρατήσω "για μένα" και να τη βάλω σε δικό μου χώρο, που άλλωστε υπήρχε έτοιμος. Έχω σκοπό να συνεχίσω να γράφω μικρές Ιστορίες Ζωής & Φαντασίας, όπως τις αποκαλώ πια και για την ώρα μπορώ να σας πω ότι δουλεύω πάνω σε ένα επόμενο διήγημα. Ξέρω πως κάποιοι που με γνωρίζετε από παλιά θα με ρωτήσετε για την ιστορία με τους μάγους που άφησα στη μέση. Στεναχωριέμαι που η ιστορία του Christopher έχει μείνει ανολοκλήρωτη, μάλιστα σχετικά κοντά στο τέλος της και νομίζω πως πλησιάζει η ώρα που θα ασχοληθώ ξανά μαζί της.

Τέλος, για πολλά χρόνια παρακολουθούσα φανατικά αμέτρητες ξένες σειρές. Μέχρι ένα σημείο που τις έκοψα μαχαίρι. Αυτό άλλαξε εδώ και αρκετούς μήνες! Έχοντας δει πολλές σειρές πλέον και αφού πω, πως ανάμεσα σε άλλες, λάτρεψα τα αριστουργηματικά Dark, Anne with an "E", The Mandalorian, The Umbrella Academy και The Haunting of Bly Manor, θέλω να σταθώ σε αυτήν που βλέπω τις τελευταίες εβδομάδες! Ο λόγος για το ανεπανάληπτο και εθιστικότατο WandaVision! Η σειρά είναι η πρώτη που παράγει η Marvel Studios για το Disney+, που ελπίζω σύντομα να είναι διαθέσιμο και στη χώρα μας. Είναι ότι πιο διαφορετικό, ιδιαίτερο, περίεργο και πρωτότυπο έχει φτιάξει ποτέ η εταιρία, τιμά τα κλασικά αμερικάνικα sitcoms των προηγούμενων δεκαετιών και εστιάζοντας στους πολυαγαπημένους Wanda & Vision, προχωρά το MCU σε απίθανες και συναρπαστικές κατευθύνσεις. Η πρώτη σεζόν βρίσκεται στη μέση της και η αγωνία και το μυστήριο έχουν κτυπήσει κόκκινο πέρα από κάθε φαντασία! Αν έχετε διασκεδάσει με τις ιστορίες της Marvel στη μεγάλη οθόνη και έχετε "επενδύσει" έστω και λίγο σ' αυτές, το WandaVision πραγματικά δεν πρέπει να το χάσετε! Μόνο δυο λέξεις ακόμη...Σοκ και Δέος...γι' αυτή τη σειρά που τη βλέπω στην κυριολεξία με κομμένη την ανάσα! 

Κάπου εδώ θα σας αφήσω για την ώρα. Αυτή τη φορά νομίζω πως μπορώ με μεγαλύτερη σιγουριά να σας πω ότι θα επιστρέψω και δε θα χαθώ για πολύ. Τα φιλιά μου και να προσέχετε τους εαυτού σας και τους αγαπημένους σας!

Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2020

Μάγια

2020...Απίστευτο το πόσο γρήγορα τρέχει ο καιρός. Ξέρω πως χάθηκα και πάλι, αλλά ήταν μία περίεργη περίοδος...μια περίοδος που συνέβησαν πολλά. Σήμερα όμως εδώ δεν είμαι για να σταθώ σ' αυτά, αλλά θέλω να αναφερθώ μόνο στη Μάγια 🐕
Μέσα στις επόμενες ημέρες η μικρούλα μας γίνεται ενός έτους! Όταν την πήραμε ήταν μόλις τεσσάρων εβδομάδων και χωρούσε στη χούφτα μου. Ζύγιζε μόλις 500 γραμμάρια και έπινε γάλα από το μπιμπερό! Η ταχύτητα με την οποία μεγάλωσε και άλλαξε δεν περιγράφεται. Τώρα ζυγίζει πάνω από 13 κιλά, έχει κάνει όλα της τα εμβόλια, έχει μικροτσίπ και έχει κιόλας στειρωθεί!
Όταν στις αρχές του περασμένου Μαρτίου ο Νικόλας μου έδειξε τη φωτογραφία ενός κουταβιού και αφού χωρίς πολλή σκέψη αποφασίσαμε να το πάρουμε, είχα πει πως η οικογένειά μας απέκτησε ένα καινούργιο μέλος. Το αστείο είναι πως το έλεγα αυτό χωρίς να καταλαβαίνω εκείνη τη στιγμή πόσο αληθινό θα γινόταν. Η Μάγια είναι οικογένεια. Δεν είναι απλά ένα κουτάβι μέσα στο σπίτι. Είναι ένα ολοκληρωμένο μέλος με τη δική του προσωπικότητα και τον δικό του ξεχωριστό χαρακτήρα.
Σαν παιδάκι, για πολλά πολλά χρόνια τάιζα γάτες της γειτονιάς και μία/δύο τις είχαμε ξεχωρίσει και είχαμε δεθεί πολύ περισσότερο μαζί τους. Μία μάλιστα είχε γεννήσει δύο φορές στο πατάκι της εξώπορτάς μου! Μεγαλώνοντας όμως, αν κανείς με ρωτούσε τι προτιμώ να έχω, γάτα ή σκύλο, αν και δεν είχαμε ποτέ σκύλο στην οικογένεια, ούτε κάποιος πολύ δικός μου, θα του απαντούσα σκύλο! Για κάποιο λόγο, ανεξήγητο, έτσι ένιωθα! Βέβαια αν μου έλεγε κάνεις πως θα ερχόταν μία εποχή που θα είχα σκύλο μέσα στο σπίτι, θα του έλεγα πως είναι τρελός. Ο κυριότερος λόγος, το γεγονός ότι σαν άτομο με ειδικές ανάγκες, χρειάζομαι βοήθεια εγώ, όχι να φροντίζω και ένα ακόμα ζωντανό πλάσμα. Αρκετά δευτερεύον λόγος, το ότι στο σπίτι μου από μικρός είμαι "ψείρας", θέλω να είναι όλα τακτοποιημένα...Και σαν άνθρωπος με πολλές αγάπες (κινηματογράφος, μουσική, κόμικς) έχω τόσα πολλά αντικείμενα, που μου φαινόταν αδιανόητο ανάμεσα σε αυτά να υπάρχει ένας σκύλος που θα τα "πειράζει". Το πόσο τραγικά λάθος ήμουν, δε λέγεται. Η Μάγια ούτε όταν ήταν μηνών ούτε και τώρα που μεγάλωσε σχετικά, δεν έκανε την παραμικρή ζημιά. Όχι μόνο δεν ασχολήθηκε ποτέ με κάτι μη δικό της, αλλά ούτε καν την καλάθα με τις λιχουδιές της και τα φαγητά της δεν πείραξε ποτέ μόνη της. Ήταν από μικρή και παραμένει εξαιρετικά ήρεμη, ήσυχη! Χωρίς αυτό να σημαίνει πως είναι "κοιμισμένη" 😃 ίσα-ίσα που θα τη χαρακτήριζα "τσαούσα" 😋 και θαρραλέα! Όσο για τη φροντίδα της, είναι πραγματικά παιχνιδάκι...διάθεση και όρεξη να υπάρχει και όλα γίνονται...
Η Μάγια τρελαίνεται να παίζει με τα παιχνίδια της, λατρεύει τα χάδια και τις αγκαλιές, προτιμά να τρώει από το χέρι μου, συνέχεια θέλει να γυρίζει ανάποδα και να μου δείχνει την κοιλιά της, αγαπά το φυστικοβούτυρο, δεν είναι ούτε ελάχιστα λαίμαργη και δείχνει την αγάπη της κάθε λεπτό. Όταν σκύβει το κεφάλι της και το βάζει ανάμεσα στα πόδια μου και κάθεται ακίνητη για να τη χαϊδέψω και μένει εκεί ατελείωτα λεπτά, απλά με κάνει να λιώνω 💟 Παίζει με ενθουσιασμό με τον ανιψιό μου. Δε χωνεύει καθόλου τις γάτες, τους γλάρους και τις μύγες 😋 Απ' το κτηνιατρείο δεν θέλει να περνάει ούτε απ' έξω 😄 και το κομμωτήριο δεν μπορώ να πω πως το συμπαθεί ιδιαίτερα 😀 Θέλει να κοιμάται δίπλα μου. Με κοιτάζει συνέχεια στα μάτια, με αυτό το τεράστιο βλέμμα όλο απορία και με ακολουθεί παντού, παντού όμως. Της αρέσει να κάθεται στο μπαλκόνι, να χαζεύει έξω και να γαβγίζει με τη βροντερή της φωνή κάθε φορά που θα διαισθανθεί κάτι ύποπτο 🐕 Τους ανθρώπους, τους ξένους, με έναν τρόπο μαγικό τους ξεχωρίζει και προσαρμόζει τη συμπεριφορά της διαφορετικά. Όταν λείπω, κάτι που το αποφεύγω, μιας και δεν θέλω να την αφήνω μόνη της, πηγαίνει και ξαπλώνει στο κρεβάτι της. Νιώθει σιγουριά πως θα γυρίσω. Μου έχει κάνει εξαιρετική εντύπωση η εμπιστοσύνη που μας δείχνει, το ότι στην κυριολεξία αφήνει όλη της την ύπαρξη στα χέρια μας...Πόση αθωότητα και πόση αγάπη μπορεί να κρύβει μέσα της!!!
Νιώθω τόσο μα τόσο τυχερός που μπήκε η Μάγια στη ζωή μας 😍 μπήκε στη ζωή μας και μας την άλλαξε, με την καλοσύνη της, την ομορφιά της, την ανιδιοτέλεια της...
💗💝💓💖💟

Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2019

Μάγια!!!


Πριν από περίπου δύο εβδομάδες ο Νικόλας μου έδειξε μια φωτογραφία ενός κουταβιού! Μου είπε πως το έχει ένας συνάδελφός του, πως είναι χωρισμένο από τη μητέρα του και ότι σκέφτεται μήπως το πάρει. Αρχικά νόμιζα πως μου έκανε πλάκα, αλλά μόλις κατάλαβα ότι το εννοούσε ενθουσιάστηκα! Αμέσως του είπα να κανονίσει τις λεπτομέρειες ώστε να το πάρουμε το συντομότερο δυνατό...και αυτό αφού δεν υπήρχε κοντά του η μητέρα του. Ενθουσιάστηκα τόσο πολύ μάλιστα στην ιδέα του να έχουμε ένα κουτάβι, που πριν το πάρουμε είχα ήδη προμηθευτεί τα πιο απαραίτητα, δηλαδή ένα μπιμπερό και γάλα για κουτάβια σε σκόνη! Έτσι Κυριακή πρωί ξεκινήσαμε και πήγαμε να γνωρίσουμε από κοντά το κουτάβι της φωτογραφίας! Περιττό να σας πω ότι μου έχει κλέψει από τότε μυαλό και καρδιά. Η Μάγια μας είναι το πιο γλυκό κουτάβι του κόσμου! Το όνομά της ήταν απόφαση κοινή και πολύ εύκολη! Είναι τώρα περίπου 6 εβδομάδων και περνάει τις μέρες της πότε σε μένα, στην Καβάλα και πότε στον Νεροφράκτη Δράμας, στο σπίτι του Νικόλα! Έχουμε επισκεφθεί ήδη δύο φορές τον κτηνίατρο και έχω πάρει γι' αυτήν ότι μπορείτε να φανταστείτε. Κουβερτούλα, παιχνίδια, κολάρο, λουρί, πάρκο, βούρτσα, σαμπουάν, νυχοκόπτη, ταυτότητα με το όνομά της, όλων των ειδών τις σκυλοτροφές για κουτάβια και και και...Τα περισσότερα άχρηστα βέβαια μιας και είναι ακόμη τόσο μικρούλα...μόλις 700 γραμμάρια. Το αστείο είναι πως ως θείος ανιψιού αγόραζα πάντα αγορίστικα πράγματα και είναι η πρώτη φορά που ψάχνω για κοριτσάκι! Έχει αλλάξει τόσο πολύ η ζωή μου, η διάθεσή μου τις δύο αυτές εβδομάδες. Σα παιδάκι είχαμε γάτες, φροντίζαμε συγκεκριμένα γάτες της γειτονιάς και μερικές τις είχαμε σε μια πιο "ξεχωριστή" θέση! Γενικότερα όμως το πιο κοντινό σε κατοικίδιο που είχα ποτέ είναι τα τρία μου χρυσόψαρα, που έχω τον τελευταίο χρόνο. Η Μάγια όμως είναι το κάτι άλλο! Είναι η ημίαιμη πριγκίπισσά μας! Είναι μια αίσθηση δέσμευσης που με έχει απογειώσει! Στο βίντεο μπορείτε να δείτε μερικές από τις στιγμές μας μαζί της αυτό τον λίγο καιρό που την έχουμε! Καλό βράδυ εύχομαι σε όλους σας! Πολλά φιλάκια!

Σοφοκλής

Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2019

Χειμώνας Είναι Θα Περάσει...


Ο φετινός χειμώνας πραγματικά με κούρασε απίστευτα...και το περίεργο είναι πως πάντα προτιμούσα τον χειμώνα από το καλοκαίρι. Χιόνια, βροχές, άνεμοι, όλα όμως τα έχουμε φέτος σε ποσότητα. Αχ και αυτές οι απότομες εναλλαγές. Ελπίζω σε λίγες μέρες που μπαίνει ο Μάρτιος, λίγο να ηρεμήσουν τα πράγματα, μπας και συνέλθουμε και μεις. Είχα να το παινευτώ στη γιατρό μου, πως με τη νέα θεραπεία που κάνω εδώ και περίπου δύο χρόνια σταμάτησα να αρρωσταίνω...Και δω αρχίζω να μουτζώνομαι. Από το ξεκίνημα του 2019 και μετά σχεδόν συνέχεια είμαι με ελαφρύ κρυολόγημα, μέχρι που τη περασμένη εβδομάδα ήρθε και ο πυρετός. Πέντε μέρες ξάπλα, πέντε μέρες χαμένες. Το τι βίντεο με γατιά και σκυλιά είδα δε λέγετε! Δυστυχώς ανάμεσα στα χαριτωμένα βίντεο, είδα και αρκετά που με σόκαραν. Τι τέρατα υπάρχουν εκεί έξω;;;...η ανθρωπιά έχει χαθεί πια τελείως, αρχίζω να το πιστεύω αυτό...Ας επιστρέψω όμως στην καθημερινότητα! Επιτέλους σήμερα ξεμύτισα από το σπίτι! "Είδα λίγα κόσμο βρε παιδάκι μου", θα έλεγα αν όντως έβλεπα, αλλά εκεί έξω τι ερημιά ήταν αυτή! Κόντεψα να κοιμηθώ στο μαγαζί. Θα το έκανα δηλαδή άνετα, αλλά να που ντρέπομαι. Αυτά τα λίγα για απόψε! Καλό βράδυ να έχετε και...αν και λίγο νωρίς, σας εύχομαι καλό μήνα!

Υστερόγραφο...
Πιο πάνω μπορείτε να βρείτε μια ιδιαίτερα επική playlist που είχα έτοιμη και ανέβασα στο YouTube το Σάββατο, εν μέσω "καύσωνα", ενώ ακολουθούν ένα "Ροζ Ηλιοβασίλεμα", ευγενική χορηγία του Νικόλα και ένα πολυαγαπημένο μου μέταλ κομμάτι, έτσι για το καλό!

Φιλάκια!


Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2019

Μια Ακόμη Κυριακάτικη Βόλτα


Κυριακή πρωί και το ξυπνητήρι άρχισε να κτυπά από νωρίς, με μέταλ όπως πάντα μελωδίες. Είχαμε προγραμματίσει πρωινή βόλτα στους δρόμους της Καβάλας. Με οδηγό τον γνωστό σας από το YouTuboκάναλο Νικόλα, μιας και εγώ ούτε πατίνι, αλλά και μαζί με τον αγαπημένο μου ανιψιό, τον Χρηστάκο, ξεκινήσαμε!!! Η πορεία μας ήταν σχεδιασμένη με κάθε λεπτομέρεια. Κάπως έτσι προέκυψε το βίντεο που βλέπετε παραπάνω. Από την αρχή της δημιουργίας του καναλιού στο YouTube ήθελα να σας παρουσιάσω μια μικρή περιήγηση στην πόλη μου...και επιτέλους μπορώ να το κάνω! Μπορείτε να πάρετε μια γεύση λοιπόν και σεις από την Καβάλα, τους δρόμους της, την παραλία της, το δημαρχείο, το κάστρο, την παλιά πόλη (Παναγία), τις Καμάρες, το λιμάνι και πολλά πολλά άλλα! Καλή βόλτα σας εύχομαι και μια ακόμη καλύτερη εβδομάδα!

Σοφοκλής


Υστερόγραφο...
Μιας και το κανάλι έχει αρχίσει να αποκτά μια συγκεκριμένη μορφή και δομή, αποφάσισα και έφτιαξα το παρακάτω trailer, που νομίζω πως για την ώρα το περιγράφει μοναδικά...Φιλιά!

Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2019

Μια Μικρή Βόλτα Στη Δράμα


Όσοι με ξέρετε από παλιά ή όσοι τυχών έχετε μαντικές ικανότητες, πράγμα που δε το νομίζω, γνωρίζετε πως μένω στην Καβάλα, αλλά η καταγωγή μου είναι από τη Δράμα και συγκεκριμένα το Δοξάτο Δράμας. Μάλιστα γεννήθηκα στη Δράμα, αλλά δεν έζησα ποτέ εκεί. Ωστόσο οι επισκέψεις, ειδικά κατά τη διάρκεια των παιδικών μου χρόνων, ήταν κάτι παραπάνω από συχνές και οι όμορφες αναμνήσεις που με συντροφεύουν από εκείνες τις εποχές είναι πραγματικά αμέτρητες. Με τα χρόνια όμως και καθώς πρώτα ο πατέρας μου -ο κυριότερος συνδετικός μου κρίκος με τη Δράμα- και ύστερα κι άλλα συγγενικά πρόσωπα "έφυγαν", οι επισκέψεις στη γειτονική πόλη έγιναν σπανιότατες. Έτσι την Κυριακή που μας πέρασε είπα να θυμηθώ τα παλιά και χωρίς πολύ σκέψη καταλήξαμε να κάνουμε βόλτα στην καρδιά της Δράμας, στις πηγές της Αγίας Βαρβάρας. Πανέμορφο πραγματικά μέρος, που προσφέρει γαλήνη και ηρεμία, αν και ο Θόρυβος της πόλης το περικυκλώνει στην κυριολεξία. Στο παραπάνω βίντεο, που ανέβασα στο κανάλι μου στο YouTube, μπορείτε να πάρετε και σεις μια μικρή γεύση από τις πηγές της Αγίας Βαρβάρας...Καλή βόλτα σας εύχομαι λοιπόν και καλό σας βράδυ!

Σοφοκλής

Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2019

Μια Φορά Κι Ένα...Ηλιοβασίλεμα


Στο σπίτι που ζω, μένω από την ηλικία των έξι ετών. Πρώτα σαν οικογένεια, μετά με τη μητέρα μου και τα τελευταία χρόνια μόνος μου. Την εικόνα που βλέπετε στο παραπάνω βίντεο την απολαμβάνω(;) καθημερινά για περίπου 35 χρόνια. Όσοι τύχει και δουν τη θέα από το μπαλκόνι μου εντυπωσιάζονται κι γω μένω με την απορία του γιατί...Θυμάμαι μια εποχή που με εντυπωσίαζε και μένα, αυτή η εποχή όμως έχει περάσει πια...Μάλλον την εικόνα αυτή της Καβάλας τη συνήθισα, όπως συνηθίζεις τόσα και τόσα στη ζωή σου. Τελευταία όμως κάτι άλλαξε. Όπως άρχισα να επανεκτιμώ τα απλά και καθημερινά πράγματα γύρω μας, έτσι άρχισα να δίνω σημασία και σ' αυτή την εικόνα. Συχνά πλέον πιάνω τον εαυτό μου να χαζεύει έξω από το παράθυρο του δωματίου μου και τότε το χαμόγελο κάνει την εμφάνισή του. Χαμογελώ γιατί θυμάμαι και πάλι το τι ήταν για μένα η εικόνα της πόλης μου, σαν παιδί, σαν έφηβος...και για μένα ήταν κυρίως ηρεμία...και χαίρομαι τόσο, μα τόσο πολύ που τη ξαναβρήκα...

Καλό βράδυ Δευτέρας σε όλους σας!

Σοφοκλής

Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2019

Με Έναν Τρόπο Μαγικό



20. Ένας αριθμός που για αρκετό καιρό μου έφερνε θυμό, λύπη, απέχθεια, μάλλον όλα αυτά μαζί. Στις 20 κάποιου λίγο περασμένου Μαΐου έφυγε η μαμά και από τότε δε τα πήγαινα καλά εγώ και αυτός ο αριθμός, καθόλου καλά. Όμως αυτό δε κράτησε για πάρα πολύ. Το 20 ήθελε να ξαναμπεί στη ζωή μου δυναμικά και να αλλάξει τη γνώμη μου απέναντί του...Και επειδή είμαι;...ήμουν;...δύσπιστος άνθρωπος, προσπάθησε και μια και δυο και τρεις φορές...και τελικά τα κατάφερε και με το παραπάνω. Στις 20 κάποιου Μαρτίου έγινε το δικαστήριο για το ατύχημα, η απόφαση του οποίου μου έφερε -πάνω απ' όλα- τεράστια ηθική ικανοποίηση. Στις 20 κάποιου Ιουλίου πέρασα επιτροπή για την υγεία μου και το αποτέλεσμα ήταν πέρα από κάθε φαντασία...με λύτρωσε πραγματικά, καθώς με απάλλαξε από τις αμέτρητες φορές που κάθε τόσο έπρεπε να αποδείξω πως ναι, πχ δε θα βγάλω ξαφνικά φτερά. Στις 20 του Δεκεμβρίου, πριν τέσσερα χρόνια, η μητέρα μου, μου έστειλε εσένα...20 την έχασα, 20 σε βρήκα...σε έστειλε να σώσεις εσύ εμένα κι εγώ εσένα...σε έστειλε με έναν τρόπο "κάπως" μαγικό...και με έκανε να πιστεύω πως ναι, τα παραμύθια μπορεί και να είναι αληθινά!


Υστερόγραφο...
Λίγο πιο πάνω μπορείτε να ακούσετε μια playlist από έξι κομμάτια ενός πολυαγαπημένου μου soundtrack, μιας ταινίας που με έχει σημαδέψει πραγματικά, ο λόγος για το Cloud Atlas...Λεπτομέρειες για τη ταινία και τη μουσική της θα βρείτε στην περιγραφή του βίντεο που ανέβασα στο κανάλι μου λίγες ώρες πριν. Παράλληλα μπορείτε να δείτε και μερικές από τις συγκλονιστικές ατάκες που ακούγονται στη συγκεκριμένη ταινία...Αν σας αρέσει το περιεχόμενο που ανεβάζουμε μέχρι τώρα, κάντε μια εγγραφή...είναι ένα απλό κλικ που θα μας δώσει κουράγιο να συνεχίσουμε, μα πάνω απ' όλα όρεξη...μιας και σε αντίθεση με αυτό εδώ το blog που το πρωτοάνοιξα πριν από 11 χρόνια, το Youtube είναι ακόμη πολύ φρέσκο...

Σας ευχαριστώ από καρδιάς για την υποστήριξη, καθώς και για τα αιτήματά σας στο facebook και την αποδοχή σας! Καλό βράδυ σε όλους σας από την παγωμένη και χιονισμένη Καβάλα.

Σοφοκλής

Τετάρτη, 2 Ιανουαρίου 2019

Καλή Χρονιά!!!


Χρόνια πολλά και καλή χρονιά σε όλους σας! Το 2019 είναι εδώ και εύχομαι να έχει για όλους μας μόνο υγεία, χαμόγελα, όμορφες και ζεστές στιγμές με τα πρόσωπα που αγαπάμε!

Οι τελευταίες δύο εβδομάδες ήταν εξαιρετικά κουραστικές. Βλέπετε είχαμε εορταστικό ωράριο στην αγορά και μπορεί να μην είχε καμία ιδιαίτερη κίνηση, αυτό δε σημαίνει πως η κούραση ήταν μηδαμινή. Αμέτρητες οι μέρες, χωρίς διακοπή...αμέτρητες οι ώρες που περνάς στο μαγαζί και τελικά το μόνο που περιμένεις είναι πότε θα φτάσει η στιγμή της αναχώρησης για το σπίτι. Πολλά αφήνεις για χάρη της ξεκούρασης, ένα όμως δεν άφησα καθόλου όλη αυτή τη περίοδο...και αυτό φυσικά είναι ο κινηματογράφος. Όσο και να άλλαξα τα τελευταία χρόνια, όσα και να πέταξα από τη ζωή μου, ο κινηματογράφος παραμένει εκεί σταθερός, μια από τις μεγαλύτερες αγάπες μου....Και που θέλω να καταλήξω; Πολλές ταινίες είδα τελευταία. Θέλω όμως να σταθώ σε μία και να σας πω να τη δείτε οπωσδήποτε, να μη τη χάσετε...Μιλάω για τη νέα Mary Poppins!!!...και ναι είναι φαντασμαγορική, συγκινητική, μαγική, γεμάτο αριστουργηματικά νέα τραγούδια, καλοσκηνοθετημένα χορευτικά νούμερα, ανεπανάληπτες ερμηνείες από όλους, μα κυρίως από τους Emily Blunt και Lin-Manuel Miranda, ωστόσο εγώ τη λάτρεψα για έναν κυρίως λόγο...Κατάφερε και με έκανε να νιώσω όπως τότε παλιά, που σαν παιδί χάζευα και μαγευόμουν με την παλιά ταινία του 1964 και αυτό είναι, για τους συντελεστές αυτής της νέας ταινίας, πραγματικό κατόρθωμα!!



Στην αρχή αυτής εδώ της ανάρτησης θα βρείτε το νέο video που ανέβασα στο κανάλι μου στο YouTube, μια playlist ουσιαστικά είναι, συναισθηματικά φορτισμένων μελωδιών που πραγματικά αγαπώ. Ακούστε το και θα χαρώ να μου πείτε τις εντυπώσεις σας...

Κλείνοντας, θέλω να σας δώσω το λινκ για το προφίλ μου στο facebook. Είχα παλιά προφίλ που όμως με είχε κουράσει, ξέφυγε από κάθε έλεγχο και τελικά το διέγραψα οριστικά. Αυτό είναι ένα προφίλ που είχα καθαρά γιατί μου το επέβαλλαν από το ραδιοφωνικό σταθμό όπου έκανα εκπομπές και που πλέον έχω μόνο για να "συγχρονίζω" την εξέλιξη του παιχνιδιού που σας είπα σε παλιότερη ανάρτηση...του Disney Emoji Blitz. Όσοι θέλετε κάντε κλικ εδώ και στείλτε μου αίτημα φιλίας...Χρησιμοποιώ το ψευδώνυμο Christopher Winterblood, όπως έχω δηλαδή ονομάσει τον κεντρικό χαρακτήρα μιας από τις ιστορίες μου. Πρόσθεσα τις τελευταίες μέρες ειδικά για σας και το Leviathan...καθώς συνειδητοποίησα πως έχω "χώρο" και εκεί για λίγους και εκλεκτούς...

Να περνάτε υπέροχα πάντα και να προσέχετε τους εαυτούς σας και τους αγαπημένους σας!

Σοφοκλής

Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2018

Καλά Χριστούγεννα!


Όσοι με γνωρίζετε από παλιά ίσως θυμάστε πως λατρεύω τον Tim Burton και τις ταινίες του και πως μια από τις πιο αγαπημένες μου ταινίες "ever" είναι το Edward Scissorhands!!! Σας στέλνω λοιπόν, μαζί με την αριστουργηματική και γιορτινή μουσική του Danny Elfman για τον Ψαλιδοχέρη, τις ευχές μου για γλυκά και χαρούμενα Χριστούγεννα! Χριστούγεννα γεμάτα όμορφες στιγμές και αγαπημένα πρόσωπα! Να περάσετε υπέροχα!! Πολλά πολλά φιλιά!...Σοφοκλής