Να μαι και πάλι εδώ! Ένας χρόνος πέρασε περίπου από την τελευταία ανάρτηση. Ένας χρόνος στον οποίον όλα άλλαξαν, καθώς ζούμε πραγματικά πρωτόγνωρες καταστάσεις. Προσωπικά, σαν άτομο με ειδικές ανάγκες, που μεγαλώνοντας "βαραίνει", είχα κλειστεί αρκετά μέσα και πριν ξεκινήσει το θέμα του ιού. Η αδυναμία ωστόσο του να κάνω εκείνα έστω τα λίγα που μπορούσα και με ευχαριστούσαν, όπως οι βόλτες με το αυτοκίνητο, με τον Νικόλα και τη Μάγια και η επίσκεψη στον κινηματογράφο που τόσο λατρεύω, καθώς και η μαζική μισανθρωπία που έβγαλε στην επιφάνεια η όλη κατάσταση, είχαν σαν αποτέλεσμα να πέσει σημαντικά η διάθεσή μου και να νιώσω απίστευτη απογοήτευση. Τον τελευταίο όμως καιρό αποφάσισα να αγνοήσω παντελώς όλα αυτά που με χαλάνε και να επικεντρωθώ σ' αυτά που με συγκινούν, σ' αυτά που θα με πάνε μπροστά και θα σταματήσουν την αίσθηση της βύθισης. Αφού αρχικά πω ότι είμαι τυχερός που κάποια σημαντικά άτομα στη ζωή μου ευτυχώς τα έχω κοντά μου όλο αυτό το διάστημα, θέλω να σταθώ σε τρεις περιπτώσεις!
Πρώτη φυσικά...η Μάγια μου! Το κοριτσάκι μου είναι καταπληκτική συντροφιά! Με μία της αγκαλιά πραγματικά τα ξεχνάς όλα! Η Μάγια έγινε χθες δύο χρονών! Πώς πέρασαν κιόλας δύο χρόνια από τότε που ήρθε στην οικογένεια, ούτε που το κατάλαβα! Από μικρή ήταν πολύ ήρεμη, μα τώρα που μεγάλωσε έγινε "σοβαρή κοπέλα". Τρελαίνεται για χάδια, αλλά ώρες-ώρες βλέπεις πως θέλει και την ησυχία της! Κοιμάται περισσότερο, αλλά υπάρχουν και στιγμές που παίζει έντονα σα να είναι ακόμη μικρό κουτάβι! Εξακολουθεί να μην είναι λαίμαργη, δοκιμάζει ωστόσο περισσότερες τροφές σε σχέση με όταν ήταν μικρούλα και πλέον έχει βαρύνει σε βαθμό που δυσκολεύομαι να τη σηκώσω. Η αίσθηση του ότι μόνιμα κάποιος υπάρχει στο σπίτι και δεν είμαι μόνος μου, είναι λυτρωτική! Όταν μάλιστα αυτός είναι η γλυκιά μου Μάγια, έτοιμη ανά πάσα στιγμή να μου δώσει αγάπη, δεν υπάρχουν λόγια. Η Μάγια είναι η καλύτερη απόδειξη του ότι τα αναπάντεχα στη ζωή, δεν είναι μόνο δυσάρεστα, αλλά κάποιες φορές είναι και τα καλύτερα! Ακόμη και τώρα πιάνω τον εαυτό μου να είναι εντυπωσιασμένος που υπάρχει στο σπίτι μου μια τέτοια αθώα ψυχούλα, ένα πλάσμα ζωντανό, που γεμίζει τον χώρο με την καλοσύνη της και την ευγένειά της. Όταν την είχαμε πρωτοπάρει, μου είχαν πει πως το σκυλί είναι σαν ένα μωρό που δε μεγαλώνει όμως ποτέ και χαίρομαι απίστευτα που η Μάγια από την αρχή το έχει διαψεύσει αυτό, καθώς, παρά τα θέματά μου, δεν έχω νιώσει ούτε μία φορά ότι δε μπορώ να αντεπεξέλθω.
Παράλληλα, τον τελευταίο καιρό άρχισα να σκέφτομαι τις ιστορίες που έγραφα παλιά κι έτσι ξεκίνησα και πάλι να γράφω. Μισοτελειωμένες ιστορίες ολοκληρώθηκαν, κάποιες άλλες πήραν την τελική τους μορφή, νέες ιδέες γεννήθηκαν και φτάσαμε στην περασμένη εβδομάδα όπου στο blog μου Leviathan's Stories έβαλα ένα νέο μου κείμενο, ένα μικρό διήγημα με τον τίτλο "Η Πτώση". Μου είχε έρθει στο νου παλιότερα η εικόνα ενός ανθρώπου που πέφτει στο κενό και από αυτή την εικόνα ξεπήδησε μια μικρή ιστορία φαντασίας, που μπορείτε να βρείτε και να διαβάσετε εδώ! Η αλήθεια είναι πως μου πέρασε από το μυαλό να την στείλω σε κάποιον λογοτεχνικό διαγωνισμό, από τους πολλούς που τρέχουν αυτήν την περίοδο, αλλά κατέληξα πως θέλω να την κρατήσω "για μένα" και να τη βάλω σε δικό μου χώρο, που άλλωστε υπήρχε έτοιμος. Έχω σκοπό να συνεχίσω να γράφω μικρές Ιστορίες Ζωής & Φαντασίας, όπως τις αποκαλώ πια και για την ώρα μπορώ να σας πω ότι δουλεύω πάνω σε ένα επόμενο διήγημα. Ξέρω πως κάποιοι που με γνωρίζετε από παλιά θα με ρωτήσετε για την ιστορία με τους μάγους που άφησα στη μέση. Στεναχωριέμαι που η ιστορία του Christopher έχει μείνει ανολοκλήρωτη, μάλιστα σχετικά κοντά στο τέλος της και νομίζω πως πλησιάζει η ώρα που θα ασχοληθώ ξανά μαζί της.
Τέλος, για πολλά χρόνια παρακολουθούσα φανατικά αμέτρητες ξένες σειρές. Μέχρι ένα σημείο που τις έκοψα μαχαίρι. Αυτό άλλαξε εδώ και αρκετούς μήνες! Έχοντας δει πολλές σειρές πλέον και αφού πω, πως ανάμεσα σε άλλες, λάτρεψα τα αριστουργηματικά Dark, Anne with an "E", The Mandalorian, The Umbrella Academy και The Haunting of Bly Manor, θέλω να σταθώ σε αυτήν που βλέπω τις τελευταίες εβδομάδες! Ο λόγος για το ανεπανάληπτο και εθιστικότατο WandaVision! Η σειρά είναι η πρώτη που παράγει η Marvel Studios για το Disney+, που ελπίζω σύντομα να είναι διαθέσιμο και στη χώρα μας. Είναι ότι πιο διαφορετικό, ιδιαίτερο, περίεργο και πρωτότυπο έχει φτιάξει ποτέ η εταιρία, τιμά τα κλασικά αμερικάνικα sitcoms των προηγούμενων δεκαετιών και εστιάζοντας στους πολυαγαπημένους Wanda & Vision, προχωρά το MCU σε απίθανες και συναρπαστικές κατευθύνσεις. Η πρώτη σεζόν βρίσκεται στη μέση της και η αγωνία και το μυστήριο έχουν κτυπήσει κόκκινο πέρα από κάθε φαντασία! Αν έχετε διασκεδάσει με τις ιστορίες της Marvel στη μεγάλη οθόνη και έχετε "επενδύσει" έστω και λίγο σ' αυτές, το WandaVision πραγματικά δεν πρέπει να το χάσετε! Μόνο δυο λέξεις ακόμη...Σοκ και Δέος...γι' αυτή τη σειρά που τη βλέπω στην κυριολεξία με κομμένη την ανάσα!
Κάπου εδώ θα σας αφήσω για την ώρα. Αυτή τη φορά νομίζω πως μπορώ με μεγαλύτερη σιγουριά να σας πω ότι θα επιστρέψω και δε θα χαθώ για πολύ. Τα φιλιά μου και να προσέχετε τους εαυτού σας και τους αγαπημένους σας!
